نقد برخدا

خــدایا خود نمــودی خلق ،  آن چشـمان  زیبارا

خـــــدا: خود آفریدی ، بردل ما ، این تمنــــا  را

تو بنـــهادی کشــش اندر دل ما سوی  مه رویان

تو دادی چهرهء زیـبــــا، پریرویـــان رعنــا  را

تو شیطان آفریدی تاکه ، بفریبــــد من مسکـــین

خودت ازبهر شیطان خــــانه دادی، این دل مارا

خودت باریک میــــان هــا آفریدی اندرین د نیــا

درین دنیا بپا کردی ،خودت این شور و غوغا را

گناه ما چه با شــد ؟  جمله را خود خلق بنمــودی

برای ما تو دادی ، بهر دیدن چشــــم بینـــــا   را

قضاوت کن خدایا ، عادلانه ، گو مقصر کیست؟

چرا ترســــانی ازآتش ، جوان و پیـــــر وبرنا را

چرا آخر  بهـــــــانه  میتـــراشی  بهر  مخـلو قت

تو خودت آفریدی ، گنــدم و، هم نفس حــــــوا را

تو خود گفتی ، به شیطان ، تا فریبــــد مادرم حوا

گرفتی باغ وجـــنت را ، بدادی  رنج   دنیـــــا را

بهشـــتت کـافی باشد ، دوزخت ویران نمـا یارب

ببخشا بار الـها ، از کــــــــرم این نقـــد بیجـــا را